Zew krwi (ang. The Call of the Wild) – powieść amerykańskiego pisarza Jacka Londona z 1903 (w Polsce wydana po raz pierwszy w 1909).
Streszczenie fabuły Buck, potężny pies rasy mieszanej (bernardyn i owczarek szkocki), wiedzie spokojne życie w kalifornijskiej posiadłości sędziego Millera. Jego los zmienia się dramatycznie, gdy zostaje porwany i sprzedany handlarzom psów zaprzęgowych. Trafia na daleką północ, gdzie gorączka złota sprawia, że silne psy są bardzo poszukiwane. Rzucony w brutalny świat surowej przyrody i bezwzględnych ludzi, Buck szybko uczy się nowych zasad rządzących życiem na Alasce i w Kanadzie.
Podróż Bucka to seria trudnych prób – przechodzi przez ręce kolejnych właścicieli, doświadczając zarówno brutalności, jak i sprawiedliwego traktowania. Uczy się „prawa kija i kła”, rozumie, że przetrwanie zależy od siły i inteligencji. Wraz z innymi psami musi ciągnąć sanie przez śnieżne pustkowia, pokonując setki mil w morderczych warunkach. Stopniowo odzyskuje instynkty swoich dzikich przodków i zaczyna odczuwać tajemnicze „wezwanie” natury.