Jedynymi herbami, w których pozostawiono korony były herb cesarski i herby utworzonych przez Napoleona suwerennych księstw. Herb cesarski był zdobiony zamkniętą koroną cesarską, natomiast herby książąt suwerennych – dawną francuską koroną książęcą, z błękitną podkładką wewnątrz: kawaler – czapka z zielonym podbiciem i pojedynczym piórem, baron – czapka z podbiciem z futra kontr-łasicy z trzema piórami, hrabia – czapka z podbiciem kontr-gronostajowym i pięcioma piórami, prince – czapka z podbiciem z futra łasicy i siedmioma piórami, duc – czapka z podbiciem gronostajowym i siedmioma piórami.
Oznaczenia w tarczy herbowej
thumb|200px|Herb hrabiego cesarstwa Pierre-Louisa Roederera z płaszczem senatorskim Prócz czapek heraldyka napoleońska wprowadziła oznaczenia godności umieszczane w samej tarczy herbowej. Oznaczenia te bardzo precyzyjnie informowały nie tylko o randze właściciela herbu, ale także na jakim polu zasłużył na tytuł.
Oznaki najwyższych godności – książęcych (prince i duc), były umieszczane w głowicy tarczy, oznaki pozostałych tytułów zaś w kantonie lub franc-quartier.