thumb|270px|Województwo lubelskie w składzie prowincji małopolskiej Korony Polskiej, 1635 mały|Województwo lubelskie w II połowie XVI wieku Województwo lubelskie – jednostka terytorialna Korony Królestwa Polskiego, później Rzeczypospolitej Obojga Narodów istniejąca w latach 1474–1795, część prowincji małopolskiej. Obejmowała powierzchnię posiadając 3 powiaty. Siedzibą wojewody oraz miejscem odbywania sejmików ziemskich był Lublin.
Województwo utworzył król Kazimierz IV Jagiellończyk w 1474 r. poprzez wyłączenie z województwa sandomierskiego.
Herb województwa przedstawiał białego jelenia na czerwonym tle.
Dewizą województwa jest łacińska sentencja: „Parata semper cornua”, która oznacza „Rogata zawsze gotowa”. Słowa te należałoby rozumieć jako: rycerska chorągiew Ziemi Lubelskiej, mająca w swoim znaku rogatego skaczącego jelenia, jest zawsze gotowa i skora do walki.
Główne miasta: Lublin, Urzędów, Kurów, Kazimierz Dolny, Łuków, Parczew.
Podział administracyjny + Powiaty województwa lubelskiego według Adolfa Pawińskiego Powiat Powierzchnia w mil² Powierzchnia w km² powiat lubelski 105,55 5812,01 powiat łukowski (ziemia łukowska) 35,01 1928,28 powiat urzędowski 59,81 3293,37 Razem (województwo) Σ 200,37 11033,66