W latach 80 XX wieku, na podmokłych łąkach usytuowanych pomiędzy Lasem Łabędzkim, trasą Toszecką, trasą Tarnogórską oraz DK88, rozpoczęto budowę zespołu bloków mieszkalnych, nazwanych osiedlem Obrońców Pokoju, od którego nazwę wzięła obecna dzielnica. W centralnym punkcie osiedla zlokalizowano pawilony handlowe, szkołę (w tymczasowym budynku) oraz przedszkole. Budynki w zachodniej części ocieplone zostały watą szklaną oraz azbestem, który pokrywał ściany bloków w postaci pomarańczowych płyt, nadając im charakterystyczny wygląd, podczas gdy wschodnia część osiedla nie została wykończona. Mieszkania zasiedlane były od końca lat 80. Oba ligockie osiedla przynależały do dzielnicy Szobiszowice oraz parafii św. Bartłomieja. W 2003 roku, uchwałą Rady Miasta, powstało osiedle Obrońców Pokoju w rozumieniu dzisiejszej dzielnicy o obecnym zarysie terytorialnym i stało się ono jednocześnie gminną jednostką samorządową. Autonomia dzielnicy, jako jednostki pomocniczej miasta Gliwice, sięga nadania Statutu przez Radę Miejską w 2008 roku.