18 sierpnia 1959 r. prezydent Eisenhower nominował Blackmuna na stanowisko sędziego federalnego Sądu Apelacyjnego dla Ósmego Okręgu i skierował jego kandydaturę do akceptacji Senatu. Pomimo tego, że zbliżały się wybory prezydenckie, zaś Senat był zdominowany przez Demokratów, nominacja Blackmuna została zatwierdzona jednogłośnie. 4 listopada 1959 r. złożył przysięgę sędziowską, zaś 12 listopada 1959 r. wziął udział w swojej pierwszej rozprawie.
Pierwsze znaczące sprawy Orzekanie w sądzie apelacyjnym okazało się dla Blackmuna, wbrew jego początkowym oczekiwaniom, bardzo wymagającym doświadczeniem, głównie ze względu na przemiany, jakim podlegało amerykańskie prawo za sprawą odważnej jurysprudencji Sądu Najwyższego pod przewodnictwem Earla Warrena oraz nabierającej rozpędu desegregacji rasowej. W czasie swojej kadencji w Ósmym Okręgu, Blackmun był autorem 217 uzasadnień. Najbardziej znane sprawy, w których orzekał, to: