9 kwietnia 1970 r. Blackmun otrzymał telefon od prokuratora generalnego USA Johna N. Mitchella, który zaprosił go na spotkanie do Waszyngtonu. Chwilę później zadzwonił Warren Earl Burger, najwidoczniej biorący udział w dyskusjach na temat obsadzenia wakującego stanowiska w Sądzie Najwyższym. Administracja Nixona nie mogła sobie pozwolić na kolejną wpadkę, dlatego priorytetem stało się znalezienie kandydata, który nie będzie miał problemów w kontrolowanym przez Demokratów Senacie.
W Waszyngtonie Blackmun spotkał się z kierownictwem Departamentu Sprawiedliwości w osobie Johna Mitchella, asystenta prokuratora generalnego Williama H. Rehnquista i Johnnie’ego M. Waltersa, stojącego na czele służb podatkowych. Był również przesłuchiwany przez agentów FBI. Na zakończenie, Mitchell zabrał Blackmuna do Białego Domu na rozmowę z prezydentem Nixonem.
14 kwietnia 1970 r. prezydent Nixon ogłosił, że nominuje Blackmuna na sędziego Sądu Najwyższego. Jeszcze w kwietniu odbyło się jego przesłuchanie przed senacką komisją ds. sądownictwa, w czasie którego nie pojawiły się żadne kontrowersje. Blackmun zapewniał, że pomimo przyjaźni, jaka łączyła go z prezesem Sądu Najwyższego, nie będzie miał problemu ze sprzeciwieniem się Burgerowi, jeżeli tylko zajdzie taka potrzeba. 12 maja 1970 r. Senat zatwierdził nominację Blackmuna stosunkiem głosów 94-0. Przysięgę sędziowską złożył 9 czerwca 1970 r.