Dąbrowa (nazwa oboczna: Chojny-Dąbrowa) – dawna podłódzka wieś, obecnie osiedle w południowej części miasta, na Górnej.
Historia
Prawdopodobnie nazwa tego rejonu pochodzi od licznego drzewostanu. Dopiero w drugiej połowie XVIII wieku sprowadzono olędrów polskich i niemieckich, a na wykarczowanych polach stały Holędrów Choiński i wieś Dąbrówka, zwana też Dąbrową. Nowo powstałe osady weszły w skład parafii Mileszki erygowanej przez Jana Bogorię Skotnickiego, arcybiskupa gnieźnieńskiego.
W 1822 roku według „Tabeli miast i wsi” Dąbrowa łącznie z pojawiającą się wtedy Hutą Chojeńską liczy 322 mieszkańców i 34 domy, istniał dom kantora ewangelickiego.
Od 1867 w gminie Chojny należącej do powiatu łodzińskiego (łódzkiego) w guberni piotrkowskiejPostanowienie z 17 (29) września 1866, ogłoszone 5 (17) stycznia 1867 (Dziennik Praw, rok 1866, tom 66, nr 219, str. 279). Pod koniec XIX wieku Dąbrowa zaczęła się niezmiernie intensywnie urbanizować. Powstały zakłady przemysłowe, zaczęła się parcelacja lasów i pól oraz ziem należących do chłopów. W jej rezultacie powstało drugie, co do wielkości przedmieście Łodzi, którego centralnym placem był Czerwony Rynek.