Dominik Hieronim Radziwiłł herbu Trąby (ur. 4 sierpnia 1786 w Białej Podlaskiej, zm. 11 listopada 1813 w Lauterecken w Nadrenii-Palatynacie, po odniesieniu rany w bitwie pod Hanau) – polski książę, ordynat i wojskowy, kawaler maltański (w zakonie od 1812 roku), kawaler Honoru i DewocjiJerzy Baranowski, Marcin Libicki, Andrzej Rottermund, Maria Starnawska, Zakon Maltański w Polsce, Warszawa 2000, s. 228..
Biografia Syn Hieronima Wincentego i księżniczki niemieckiej Zofii Doroty Fryderyki Thurn-Taxis, wolnomularzLudwik Hass, Sekta farmazonii warszawskiej, Warszawa 1980, s. 215..
Był XI ordynatem na Nieświeżu i Ołyce, pułkownikiem wojsk polskich, właścicielem majątków: Birże, Dubinki, Słuck, Kopyl, VIII panem na Białej.
Po śmierci ojca w 1786 opiekował się nim stryj Karol, a po jego śmierci w 1790 Adam Czartoryski. Odziedziczył majątek stryja Karola. W 1804 r. otrzymał tytuł szambelana cara Aleksandra i osiadł w Nieświeżu. Miasto odbudował i rozbudował. Jego pasją były konie i dla nich wystawił luksusowe stajnie (marmury, gobeliny, zwierciadła).
W 1807 ożenił się z Izabelą Mniszchówną. Wyjechał do swojego pałacu w Warszawie (obecnie Pałac Prezydencki) z Teofilą Starzeńską, z którą się ożenił w 1809 roku (po wcześniejszych rozwodach obu małżonków).