W lutym 1955 ożenił się z Alicją Perz, skazaną w tym samym procesie na 12 lat. Miesiąc później powołany został na 2 lata do wojska w Wojskowym Korpusie Górniczym, pracując jako żołnierz-górnik. Po wojsku podjął pracę fizyczną (innej dla skazanych nie było), ale również i naukę w Technikum Chemicznym, które ukończył z pierwszą lokatą. Powoli awansował.
Również po wyjściu z wojska zgłosił się do pracy w harcerstwie, ukończył kurs drużynowych Łódzkiej Komendy Chorągwi ZHP w Inowłodzu i zdobył stopień instruktorski. Czynną pracę harcerską musiał jednak przerwać ze względu na ciężkie warunki materialne rodziny i konieczność pogodzenia pracy na 3 zmiany z nauką w technikum. Na przełomie lat 50. i 60 odczuwał, że tacy ludzie nie byli już mile widziani w ZHP, a sam dostrzegał, że w ZHP zaczęły przeważać elementy socjalistyczne. Od lat 70. odnowił kontakty z macierzystą drużyną pomagając gromadzić materiały o jej historii i o pracy harcerskiej rodziny Wocalewskich-Szletyńskich.
Od 1990 podjął społeczną pracę w Związku Więźniów Politycznych Okresu Stalinowskiego.