Każde ogniwo miało rozmiar 2 × 4 cm, łącznie zbudowano 5032 ogniwa, dające moc 165 W. Energia magazynowana była w akumulatorach Ni-Cd. Czujniki Ziemi i Słońca i podzespoły orientacji powstały w zakładach Dorniera (RFN). Silniki korekcyjne i manewrowe powstały w ERNO, oparte na hydrazynie. Cztery silniki miały ciąg po 4 N, masa hydrazyny i gazu ciśnieniowego 69,0 kg. System elektroniczny, telekomunikacyjny powstał u Thomsona (Francja). Szybkość przekazu około 16 bitów/s, moc w paśmie S 48 W, moc w paśmie X (oba przy nadawaniu) 96 W, masa 26,1 kg. System pamięci miał 352 kanały wejściowe i 372 wyjściowe, prędkość zapisu 360-46 080 bitów/s, masa 15,0 kg, moc aparatury 12 W. Anteny były dziełem dwóch wytwórni: Dorniera i Ericssona (RFN i Szwecja). Łączna masa 14,6 kg.
Ważnym wyposażeniem próbnika była kamera telewizji barwnej. Obiektyw o względnym otworze 6 miał ogniskową 1 m. Kamera była schowana we wnętrzu próbnika, a obiektyw pracował za pośrednictwem lustra ustawionego pod kątem 45° do osi. Dzięki obrotowi zwierciadła o 180° kamera była w stanie fotografować jądro komety podczas przelotu koło niej.