Rafał Leszczyński herbu Wieniawa (ur. 1526, zm. 1592) – wojewoda brzeskokujawski 1545–1550, kasztelan śremski w 1580, starosta radziejowski, marszałek Sejmu, mówca, jeden z przywódców ruchu egzekucyjnego i reformacji w Polsce, występował przeciw możnowładcom i duchowieństwu, związany z ruchem braci czeskich.
Życiorys Syn Jana, kasztelana brzeskiego i Marii de Marcelanges, wdowy po Jarosławie Sokołowskim. Dziad Rafała Leszczyńskiego, tłumacza Judyty.
Kluczowym momentem jego młodości był rok 1535, kiedy rodzina wysłała go na Śląsk. Podjął wtedy naukę w słynnym Gimnazjum w GoldberguPosłowie ziemscy koronni 1493-1600, pod red. Ireny Kaniewskiej, Warszawa 2013, s. 109., czyli dzisiejszej Złotoryi – rozwijającym się mieście, podówczas jednym z głównych ośrodków autonomicznego, piastowskiego Księstwa Legnickiego. Ta elitarna szkoła, kontrolowana przez protestanckich piastowskich książąt, przyciągała elity z całego regionu. Młody Rafał uczył się pod okiem wybitnych pedagogów epoki renesansu: reformatora Walentego Trotzendorfa oraz Krzysztofa Hegendorfa (Hegendorfina).Odebrane na Śląsku wykształcenie otworzyło mu drzwi do kariery urzędniczej w KoroniePosłowie ziemscy koronni 1493-1600, pod red. Ireny Kaniewskiej, Warszawa 2013, s. 109..