Jędrzej Wincenty Ustrzycki, Andrzej Wincenty Ustrzycki (łac. Andreas Vincentius Ustricius; ur. w połowie XVII wieku w Unichowie (niem. Vainagh, węg. Vajnág (ukr. Вонігово) obecnie Rejon tiacziwski), zm. w 1710) – polski poeta, doktor obojga praw, benedyktyn, opat mogileński i tłumacz.
Pochodzenie i kariera Pochodził z rodziny szlacheckiej (herbu Przestrzał) – był synem kasztelana przemyskiego Mikołaja Ustrzyckiego (zm. w 1693) i Anny Bireckiej (Ustrzyckiej, Ossolińskiej, zm. po 1703).
Przez wiele lat podróżował po południowej Europie, prawdopodobnie studiował we Włoszech. Poznał bardzo dobrze język i literaturę starożytnego Rzymu, Włoch i Francji. Był proboszczem katedry przemyskiej, od 1685 piastował godność kanonika katedralnego w Przemyślu. Jako benedyktyn, ok. 1708 przebywał w klasztorze na Św. Krzyżu i przypuszczalnie był opatem w Mogilnie. W 1685 wyjechał do Włoch.
Twórczość Przebywając w Rzymie, wygłosił mowę Verus in Monstra Alcides Divus Casimirus Poloniarum princeps (opublikowana w 1685). Wydał zbiór tłumaczeń Troista historia, to jest Prozerpina, Faeton, Achilles z innymi drobniejszymi edycjami (Kraków 1700, 1. wyd. samej Prozerpiny w 1689).