Metoda Korotkowa – nieinwazyjna metoda pomiaru ciśnienia tętniczego, będąca modyfikacją metody Riva-Rocciego wprowadzoną przez Korotkowa, polegająca na tym, że ocenę przepływu krwi metodą palpacyjną zastępuje się metodą osłuchową na zasadzie osłuchiwania tonów pojawiających się w uciśniętej z zewnątrz przez mankiet tętnicy ramiennej lub tętnicy promieniowej, a później tonów znikających, w miarę zmniejszania tego ucisku podczas obniżania ciśnienia w mankiecie.
W czasie osłuchiwania tętnicy Korotkow wyodrębnił 5 faz: I – pojawienie się pierwszych tonów o charakterze stuków – ciśnienie skurczowe; II – tony ciche, bardziej stłumione; III – ponowny wzrost głośności tonów; IV – nagłe ściszenie tonów – rzadko ciśnienie rozkurczowe; V – zniknięcie tonów – ciśnienie rozkurczowe.
Metodyka pomiaru znalezienie tętna na tętnicy promieniowej; pompowanie sfigmomanometru do momentu, aż tętno przestanie być wyczuwalne; podniesienie ciśnienia w sfigmomanometrze o 20 mm Hg; powolne upuszczanie powietrza z mankietu sfigmomanometru w tempie 2 mm Hg/s; wysłuchiwanie pojawiających się odgłosów za pomocą stetoskopu w okolicy dołu łokciowego; zanotowanie (zapamiętanie) wartości, przy jakiej pojawia się stukot (słyszalność akcji serca;