W 1921 roku komisja do spraw przebudowy węzła warszawskiego przy Ministerstwie Komunikacji ogłosiła konkurs na projekt docelowego dworca centralnego. Projekt miał objąć cały należący do Polskich Kolei Państwowych kwartał pomiędzy ulicami Marszałkowską, Chmielną, Towarową i Alejami Jerozolimskimi, jednak konkurs nie przyniósł rozstrzygnięcia, jego wyniki były niezadowalające, a uczestników niewielu. Wkrótce potem trudna sytuacja finansowa państwa spowodowała, że plany budowy dworca odłożono w bliżej niesprecyzowaną przyszłość.
Tymczasem w latach 1919–1929 liczba osób zamieszkujących Warszawę wzrosła o 17% (do 1 093 000), a liczba przewozów komunikacji miejskiej i kolejowej nawet o 70%. O ile w 1913 roku liczba pociągów pasażerskich docierających każdego dnia do Warszawy oscylowała wokół 200, w 1926 roku przekroczyła 270, a do 1936 roku sięgnęła 550. W latach 20. w godzinach szczytu na głównych kierunkach ruchu pociągi kursowały nawet co 50 sekund, dlatego potrzeba powrotu do koncepcji przebudowy warszawskiego węzła kolejowego, oddzielenia ruchu pasażerskiego od towarowego i wybudowania nowego dworca centralnego dla całej aglomeracji warszawskiej stała się paląca.