Kontrowersyjny układ siłowni (istniała obawa, że pojedyncze trafienie w śródokręcie pozbawi okręt napędu), został poprawiony w trzech ostatnich jednostkach, przekazanych później Royal Australian Navy (zwanych również typem Sydney od pierwszego okrętu). Dzięki zmniejszeniu ilości kotłów do czterech (o łącznej mocy jak na poprzednich jednostkach), Modified Leander posiadały już siłownię w układzie unitarnym, przedziały kotłowe i maszynowe były rozlokowane naprzemiennie, licząc od dziobu kotłownia/maszynownia/ kotłownia/maszynownia.
Spowodowało to konieczność zastosowania dwóch kominów oraz początkowo stworzyło problemy z umieszczeniem katapulty dla wodnosamolotu. Pozostałe parametry pozostały bez zmian.
Opancerzenie Opancerzenie okrętów było stosunkowo słabe i mało rozległe, mające chronić najwrażliwsze części okrętu. Opancerzenie pionowe stanowił pas burtowy, rozciągający się wzdłuż przedziałów kotłowni i maszynowni, o grubości 76 mm, umieszczony na burcie o grubości 25 mm. Pas był umieszczony w rejonie linii wodnej, a jedynie po bokach kotłowni był wyższy, sięgając górnego pokładu. Cytadelę od strony dziobu i rufy zamykały poprzeczne grodzie o grubości 38 mm. Nad siłownią był pokład pancerny grubości 32 mm (1¼ cala).