Historia Drakunkuloza znana jest od czasów starożytnych. Pisano o niej w staroegipskim papirusie medycznym, tzw. Papirusie Ebersa z 1550 r. p.n.e. Nazwa drakunkuloza pochodzi od łacińskiego określenia „choroba wywołana przez małe smoki”. Natomiast nazwa guinea worm („robak gwinejski”) pojawiła się po tym, jak w siedemnastym wieku Europejczycy spotkali się z chorobą na wybrzeżu Gwinei w Afryce Zachodniej. Gatunek podobny do nitkowca podskórnego wywołuje choroby u innych zwierząt, jednak ludzie się nim nie zarażają. Klasyfikuje się ją do grupy zaniedbanych chorób tropikalnych.
W roku 2015 zgłoszono 22 przypadki drakunkulozy u ludzi. Liczba ta spadła z 3,5 miliona przypadków odnotowanych w 1986. W latach osiemdziesiątych XX wieku istniała w 20 krajach, a obecnie jedynie w 4 państwach w Afryce. Jest to pierwsza choroba pasożytnicza, w przypadku której możliwe jest jej całkowite zwalczenie. Przeszkodami są warunki sanitarne, oddalenie miejsc występowania od cywilizacji, konflikty zbrojne na terenach występowania choroby, a także możliwość przetrwania pasożyta w organizmie psa.