podczas podróży po Azji Środkowej młody rosyjski podróżnik i przyrodnik Aleksiej Fedczenko.
Objawy kliniczne Diagnozę choroby stawia się z reguły na podstawie objawów. Do czasu zlokalizowania się pasożyta pod skórą zwykle nie występują żadne objawy. W momencie tworzenia się pęcherza w skórze występuje ból i pieczenie w jego miejscu, natomiast po jego pęknięciu przebieg jest już bezbolesny. Wokół rany może dojść do wtórnego nadkażenia i zapalenia tkanki podskórnej, wytworzenia ropnia lub ropowicy. Czasami mogą wystąpić stany gorączkowe lub objawy alergiczne (zwykle przed pęknięciem pęcherzyka z wytworzeniem owrzodzenia).
Leczenie Profilaktyka polega na wczesnym zdiagnozowaniu choroby i zapobieganiu kontaktu rany z wodą pitną. Inne czynności to lepszy dostęp do czystej wody lub filtrowanie jej. Często wystarczy przefiltrować wodę używając kawałka materiału. Skażoną wodę pitną można potraktować substancją zwaną temefosem w celu zabicia larw. Nie ma leku ani szczepionki przeciwko tej chorobie. W ciągu kilku tygodni można pomału usunąć pasożyta, nawijając go na patyczek. Owrzodzenia powstałe wskutek usunięcia pasożyta mogą ulec zakażeniu bakteriami. Po usunięciu pasożyta ból może się jeszcze utrzymywać miesiącami.