Tasiemiec bąblowcowy (Echinococcus granulosus), bąblowiec – gatunek tasiemca (Cestoda) z rzędu Cyclophyllidea. Pasożyt wewnętrzny psowatych (głównie psa domowego) oraz kilku innych zwierząt, jeden z kilku gatunków wywołujących chorobę zwaną bąblowicą (echinokokoza, ). Jest gatunkiem kosmopolitycznym, występującym głównie w rejonach pasterskich. Dojrzały osobnik ma 2,5–6 mm długości. Jego taśma (strobila) składa się wyłącznie z 3 proglotydów (członów): jałowego, hermafrodytycznego (z wykształconymi narządami rozrodczymi) oraz macicznego (w którym znajduje się od kilkunastu do 800 jaj o wymiarach 30–38 μm). Kulista główka (scolex) ma podwójny wieniec 30–36 haczyków.
Cykl życiowy thumb|left|Cykl życiowy tasiemca bąblowcowego Jego żywicielami ostatecznymi są niektóre psowate (m.in. pies domowy, wilk szary, szakal złocisty, dingo australijski oraz różne gatunki lisów), rzadziej kotowate (m.in. kot domowy, lew afrykański, hieny) lub inne drapieżniki. Zakażenie następuje drogą pokarmową. Dorosłe osobniki pasożytują w jelicie cienkim, gdzie proglotydy maciczne oddzielają się od reszty strobili, a następnie, poruszając się aktywnie, wydostają się przez odbyt na powierzchnię skóry żywiciela.