Gioachino Greco (ur. ok. 1600 w Celico w Kalabrii, zm. ok. 1630) – włoski szachista, uważany za najwybitniejszego gracza i teoretyka szachów w XVII wieku.
Znany był również jako "il Calabrese" ("Kalabryjczyk") od miejsca urodzenia. Na podstawie pism, jakie po sobie pozostawił można wnioskować, że nie był dobrze wykształcony. Już jako młodzieniec miał zwyczaj spisywać w wielu kopiach swoją wiedzę na temat szachów. Manuskrypty sprzedawał lub darował możnym. Pierwsze jego rękopisy są datowane na 1620 rok. Trzy kopie Traktatu o szlachetnej grze w szachy (Trattato del nobilissimo gioco de scacchi) przetrwały do dzisiaj w Bibliotece Korsykańskiej w Rzymie.
Wzorem szesnastowiecznych mistrzów w 1621 roku Greco wybrał się w podróż po Europie w poszukiwaniu godnych przeciwników i możnych protektorów. Nauczając gry w szachy i sprzedając swój traktat dorobił się pokaźnej fortuny. Jeden z rękopisów podarował księciu Henrykowi Lotaryńskiemu w Nancy. Odwiedził Paryż, gdzie grał w szachy m.in. z Arnauldem de Corbeville i Enrico di Savoia. W drodze do Anglii w 1622 roku został napadnięty i ograbiony. W Londynie pokonał wszystkich tamtejszych mistrzów szachowych, po czym powrócił do Paryża, gdzie w 1624 roku przepisał swoje manuskrypty.