Kiedy na początku XX wieku miejscowy cukier osiągnął na amerykańskim rynku wysoką cenę spowodowało to w Sułtanacie Wschodu (Sultana del Este) – jak wówczas nazywano miasto, boom ekonomiczny znanego jako taniec milionów osada przekształciła się w zindustrializowane miasto z rezydencjami potentatów cukrowniczych. Budową zajmowali się przybyli robotnicy z sąsiednich wysp kolonii brytyjskich nazywanych Cocolos. Ci prości mieszkańcy Wysp Nawietrznych przynieśli ze sobą nietypowy styl architektoniczny, Biblię, proste instrumenty muzyczne tworząc brzmienie cainanes oraz zmysłowy i erotyczny taniec momise, znany tu jako goloya. 9 września 1907 roku miasto zostało stolicą prowincji, jego granice rozszerzono na zachodni brzeg rzeki. W roku 1911 wybudowano kościół San Pedro Apóstol. W okresie największego rozwoju gospodarczego na rzece lądowały wodno-samoloty linii Pan American, obsługujące mieszkańców rezydencji cukrowych potentatów.
Juan Luís Guerra w utworze Guavaberry wspomina San Pedro de Macorís.