Nikiasz podawał, że jantar to promienie słoneczne zastygłe przy kontakcie z wodą, a Pyteasz z Massalii podał, że jest to stwardniała piana morskaKrzemińska E. et al., 1993: W bursztynowej pułapce. Muzeum Przyrodnicze Instytutu Systematyki i Ewolucji Zwierząt PAN, Kraków, s. 12.. O bursztynie jako stwardniałej żywicy drzew pisał Arystoteles, a później Pliniusz Starszy, TacytKrzemińska E. et al., 1993: W bursztynowej pułapce. Muzeum Przyrodnicze Inst. Syst. i Ewolucji Zwierząt PAN, Kraków, strona 12 i tylna okładka. oraz Owidiusz w Przemianach. Ten ostatni wiązał go z topoląKosmowska-Ceranowicz B., Konart T., 1989: Tajemnice bursztynu. Sport i Turystyka, strona 6., niektórzy antyczni pisarze wskazywali na cedr, a Pliniusz Starszy na sosnę, jako źródło bursztynuKosmowska-Ceranowicz B., Konart T., 1989: Tajemnice bursztynu. Sport i Turystyka, s. 42–43.. Skamieniałości znajdywane w bursztynie były prawidłowo opisywane jako szczątki zwierząt lub roślin przez Tacyta, Pliniusza Starszego, a także w Epigramach MarcjalisaKosmowska-Ceranowicz B., Konart T., 1989: Tajemnice bursztynu. Sport i Turystyka, strona 58.. Jednak zarówno Tacyt, jak i Pliniusz piszą o żywicowaniu drzew w czasie teraźniejszymKrzemińska E. et al., 1993: W bursztynowej pułapce. Muzeum Przyrodnicze Inst. Syst.