Jest to gatunek charakterystyczny dla lasów łęgowych wiązowo-klonowych oraz bagiennych lasów cypryśnikowo-tupelowych. Wchodzi w skład górnej warstwy drzew w mieszanych lasach liściastych, wraz z topolami i dębami. Rośnie na zasobnych glebach aluwialnych. Rozprzestrzenia się agresywnie na glebach żyznych i bardzo wilgotnych, nawet długotrwale zalewanych. Nie lubi jednak bagien z zastojową wodą, jak i suchych gleb na podłożu wapiennym. Lubi pełne nasłonecznienie i może zasiedlać ugory i nieużytki.
Żyje 200–300 lat. W młodym wieku rośnie szybko i zaczyna kwitnąć w wieku 25–30 lat.
Zastosowanie Balsamiczna żywica ambrowców używana jest w medycynie, przemyśle kosmetycznym i spożywczym (kiedyś aromatyzowano nią gumę do żucia). Drewno czerwonawo-brązowe z ciemniejszymi smugami i cętkami, dość twarde i ciężkie, w stolarstwie cenione na równi z dębowym. Zawiera wonną oleożywicę, znaną jako „styraks amerykański”, wykorzystywaną w celach leczniczych jako środek wykrztuśny i bakteriobójczy, a także jako surowiec do produkcji gumy do żucia.
Drzewo ozdobne. Jest bardzo dekoracyjny z powodu ładnego zabarwienia liści w jesieni.
Przypisy
Bibliografia Seneta W., Dolatowski J., Dendrologia, PWN, Warszawa 2000. Węglarscy J. i K., Dział geografii roślin Ogrodu Botanicznego UAM w Poznaniu. Przewodnik geobotaniczny, Bogucki Wydawnictwo Naukowe, Poznań 2007.
Kategoria:Altingiaceae Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza