W latach 80. opublikowano większość utworów Szewczuka do tej pory zakazanych przez cenzurę: Kryk piwnia na switanku (1979), Dołyna dżereł (1981), Na poli smyrennomu (1983), Dim na hori (Dom na wzgórzu, tłum. J. Litwiniuk, 1983), Maleńke weczirnie intermecco (1984), Try łystki za wiknom (1986), Kamienna luna (1987), Ptachy z newidomoho ostrowa (1989). Następnie pojawiły się nowe książki: Dzygar odwicznyj (1990), Doroha tysjaczu rokiw (1990), Steżka w trawi. Żytomyrska saha (1994), U czerwi apokaliptycznoho zwirja (1995), Oko prirwy (Oko otchłani, tłum. J. Litwiniuk 2000), Bis ploti (1998), Rozłuczennia po-ukrainskomu (1998), Żinka-zmija (1998), Junaky z wohennoji peczi: zapysky standartnoho czołowika (1999), Sribne moloko (2002), Temna muzyka soson (2005), Na berezi czasu. Mij Kyjiw. Wchodyny (2006),Tini znikomi. Simejna chronika (2006), Prywyd mertwoho domu (2006).
Do najbardziej znanych utworów Wałerija Szewczuka. należy Dom na wzgórzu – często przypisuje mu się cechy realizmu magicznego. Utwór opowiada historię rodziny – niezwykłe losy osób zamieszkujących tytułowy dom na wzgórzu w magiczny sposób powtarzają się, co staje się podstawą rodzinnej sagi.