W nurcie ekspresji powstają i przedstawienia religijne, prowokujące ujęciem w postaci agresywnego przetworzenia tematu (Oślepiony Samson 1912, Kain i Abel 1917, Czerwony Chrystus 1922). Na ich tle wyróżnia się kontrowersyjny Ecce homo (1925), ukazujący kobietę w więzach pomiędzy lekarzem a zbrojnym oprawcą. Wybitne znamiona ekspresjonizmu okazuje Wielki autoportret przed Walchensee (1924).
Nad Walchensee Corinth do końca zajmował się doskonaleniem ekspresyjnego stylu, oprócz martwych natur (kwiatów) najchętniej malując krajobrazy o silnym skontrastowaniu barw i z zatarciem poprzedniej dokładności szczegółów. Ta sama tendencja uwidacznia się w jego malarstwie portretowym, które w późniejszym okresie nacechowane jest większą emocjonalnością. Będąc cenionym portrecistą, malował m.in. polityka Friedricha Eberta, admirała von Tirpitza, malarzy Leistikowa i Liebermanna, krytyka Meiera-Graefego. W licznych autoportretach powstających w ciągu życia dokumentalnie rejestrował zmiany zachodzące w wyglądzie osobistym. thumb|150px|Zaliczona do „zdegenerowanych” Piękna Imperia (1925)