Bitwa koło Wysp Liparyjskich – starcie na morzu w roku 260 p.n.e. pomiędzy eskadrami Rzymian pod dowództwem konsula Gnejusza Korneliusza Scypiona Aziny (17 okrętów) i Kartagińczyków pod wodzą Hannibala Giskona (20 okrętów).
Była to pierwsza konfrontacja morska między siłami rzymskimi i kartagińskimi podczas I wojny punickiej.
Tło wydarzenia Po sukcesach lądowych na Sycylii, zaznaczonych zdobyciem Agrigentum, Rzymianie podjęli decyzję o wystawieniu floty, którą mogliby przeciwstawić Kartagińczykom, wpływając na dalszy przebieg wojny i usuwając zagrożenie ich blokadą własnych wybrzeży. W rekordowym czasie 2 miesięcy zbudowano flotę złożoną z około 120 galer, w której skład wchodziło 100 pięciorzędowców (kwinkwerem) i 20 trójrzędowców (trirem), oraz wyszkolono dla nich załogi w liczbie około 30 tys. wioślarzy. Dowództwo nad pierwszymi 17 okrętami objął konsul Gnejusz Korneliusz Scypion Azina, który z tą eskadrą skierował się do Messyny.