Stephen Hales (ur. 17 września 1677 w Bekesbourne (hrabstwo Kent), zm. 4 stycznia 1761 w Teddington, hrabstwo Middlesex) – angielski botanik, fizjolog, chemik i wynalazca. Zasłynął jako pionier eksperymentalnej fizjologii. thumb|upright|Description du ventilateur (Description of ventilators), 1744
Życiorys Ukończył kolegium Corpus Christi na Uniwersytecie Cambridge, którego później był wykładowcą. Zajmował się „pneumatyką i hydrauliką” roślin. W 1727 roku opisał zjawisko parcia korzeniowego opartego na zjawisku osmozy, w którym woda przepływa od miejsc o słabym stężeniu soli mineralnych do miejsc z dużym stężeniem soli mineralnych (z tym, że rola tego mechanizmu jest kwestionowana – patrz transpiracja). Hales pokazał także, że rośliny „absorbują powietrze”. Hales wynalazł wentylator, dzięki któremu zwiększono prawdopodobieństwo przeżycia w szpitalach lub statkach w sytuacjach zmniejszonej wymiany powietrza, oraz prototyp sfigmomanometru. Prowadził też badania dotyczące krwiobiegu.
W roku 1739 zdobył Medal Copleya.
Ważniejsze dzieła: Vegetable Statics (1727), Hemastatics (1733).
Przypisy
Bibliografia G. E. Burget: Stephen Hales (1677–1761). Ann Med Hist 7 (1925) 109