Mo Di (chiń. 墨翟) albo Mozi (chiń. 墨子, dosł. Mistrz Mo), przestarzale latynizowany także jako Micjusz (łac. Micius) (ur. ok. 480 p.n.e., zm. ok. 390 p.n.e.) – chiński filozof, twórca motizmu. Swoje poglądy zawarł w księdze nazywanej od jego imienia – Mozi. Po nastaniu Cesarstwa Chińskiego jego szkoła przestała istnieć, ale myśl nie została zapomniana, była jedynie przedmiotem nieustannej krytyki ze strony konfucjanistów. W XVI wieku misjonarze europejscy (jezuici) uważali Mo Di za naturalnego chrześcijanina (anima naturaliter christiana). Odkryto go na nowo pod koniec XIX wieku, jego nauka stała się przedmiotem zainteresowania ideologów nacjonalizmu chińskiego (Liang Qichao), Republiki Chińskiej (Sun Jat-sen) oraz komunistów (proto-komunista).
Krytyka konfucjanizmu Krytykował tradycyjne instytucje, obrzędy i obyczaje. Krytykował także Konfucjusza i konfucjanistów twierdząc, że: Konfucjaniści nie wierzą w Boga i duchy, co sprawia, że są one niezadowolone, Konfucjaniści przypisują za dużą wagę do ceremonii pogrzebowych i żałoby, przez co ludzie tracą majątek i energię, Konfucjaniści kładą nacisk na muzykę, co także trwoni majątek i energię, Konfucjaniści wierzą w przeznaczenie, co skłania ludzi do lenistwa i poddania się losowi.