Po kapitulacji wojsk niemieckich 11 listopada 1918 r., służył w Reichswehrze. W 1922 r. awansował na majora. Służył w sztabie 16 Pułku Kawalerii w Erfurcie. Od marca 1927 r. dowodził 10 Pruskim Pułkiem Kawalerii. W kwietniu 1930 r. został mianowany pułkownikiem. W 1931 r. objął funkcję attaché wojskowego Niemiec w Moskwie. W marcu 1933 r. odesłano go do rezerwy w stopniu generała majora.
W sierpniu 1935 r. powrócił do służby wojskowej. Ponownie został attaché wojskowym w Moskwie. Jednocześnie do 1940 r. pełnił tę samą funkcję na Litwie. W międzyczasie w sierpniu 1937 r. awansował na generała porucznika, zaś w październiku 1940 r. na generała kawalerii. Köstring był przeciwnikiem wojny III Rzeszy ze Związkiem Radzieckim, twierdząc, że nie zaatakuje on pierwszy Niemiec, a zbroi się z obawy przed potężnym Wehrmachtem. W ZSRR cieszył się on dobrą opinią i przez wierchuszkę partyjną i kadrę oficerską był nazywany ostatnim baronem.