W lutym roku 1431 na Zjeździe w Sandomierzu Rada Królewska zgodziła się zaakceptować Świdrygiełłę, pod warunkami, że uzna swoją podległość lenną wobec Korony oraz zwróci jej oficjalnie Podole i Wołyń, które to warunki Świdrygiełło odrzucił. Co więcej Świdrygiełło w lutym roku 1431 złupił Lwów i Trembowlę, a w dniu 19 czerwca ponownie sprzymierzył się z Krzyżakami, a także cesarzem Zygmuntem Luksemburskim, Mołdawią, Tatarami i Moskwą. Jagiełło nadal się wahał, jednak czarę goryczy przepełniło uwięzienie posła polskiego Jana Lutka z Brzezia, w związku z czym przygotowano wyprawę zbrojną. Jagiełło rozkazał wojsku ruszyć trzema kolumnami na Wołyń w czerwcu roku 1431. Spowodowało to wysłanie przez Świdrygiełłę listów do Krzyżaków z prośbą o pomoc. Król tymczasem wkroczył na Litwę 21 lipca roku 1431 koło Uściługu i wypowiedział mu wojnę, a następnie 600 żołnierzy polskich pokonało w potyczce koło tej miejscowości przeważające siły rusko-tatarskie. Następnie wojska polskie liczące 22 tys. wojska ruszyły drogą przez Włodzimierz, Zimne na Łuck. W tym czasie Świdrygiełło z dodatkowymi 4 tys. żołnierzy dotarł do Łucka i postanowił zagrodzić wojskom królewskim marsz koło wsi Kobiałki nad Styrem. Po pierwszym starciu wojska Świdrygiełły poszły w rozsypkę, a on sam uciekł.