W 1968 roku Hulme przeszedł do zespołu swojego rodaka, Bruce'a McLarena, gdzie pozostał już do końca kariery. Po tragicznej śmierci McLarena w 1970 roku, jego miejsce w zespole zajął Peter Revson, który stał się bliskim przyjacielem Hulme'a. Jednak w marcu 1974 roku Revson zginął podczas testów na torze Kyalami, w efekcie czego Hulme zapowiedział zakończenie kariery w Formule 1. Ogółem w latach 1965–1974 Hulme wystąpił w 112 wyścigach Grand Prix F1, notując 8 zwycięstw i 1 pole position.
W latach 1968–1972 Hulme występował także w wyścigach amerykańskiej serii prototypów Can-Am, gdzie partnerowali mu – podobnie jak w Formule 1, Bruce McLaren oraz Peter Revson. W 1968 oraz 1970 roku Hulme został mistrzem tej serii.
W późniejszych latach występował w Mistrzostwach Australii Samochodów Turystycznych. W 1992 roku podczas najbardziej prestiżowego wyścigu tej serii, 1000 km Bathurst doznał zawału serca prowadząc BMW M3. Mimo natychmiastowej pomocy służb medycznych Hulme zmarł w drodze do szpitala. Miał 56 lat.