Platon uważał, że przyroda działa jako organizm, charakteryzujący się celowością i rozumnością. Początkowo nie łączył jej z czymś doskonałym, ale m.in. obserwacje astronomiczne sprawiły, że odnalazł ścisły związek między ideami i naturą. We wszechświecie istnieją ciała, które kulistym kształtem i okrężną drogą poruszania, sprawiają wrażenie idealnych w swej prostocie. Dzięki temu Platon uznał, że świat musiał zostać stworzony przez pewne rozumne bóstwo. Wprowadziło ono harmonijny ład we Wszechświecie, którego elementy są odzwierciedleniem idei. Przemyślenia te, zawarte zostały w Timajosie, dialogu, który przez większą część średniowiecza był podstawowym traktatem filozoficznoprzyrodniczym. Boskim budowniczym, który został w nim opisany był Demiurg, który ze swej dobroci uczynił świat możliwie najlepszym. Wzorował się przy tym na wspomnianych już ideach