W 1827 jako pierwszy w Kongresówce zastosował metalowe wsporniki ramy, osnowy skrzyni i eliminację dna skrzyni fortepianu. W latach 30. wraz z synem Julianem zbudował na zamówienie fortepian z podnośnikiem tłumików, rozdzielonym na rejestr dolny i górny. Jego instrumenty zyskały wśród muzyków uznanie jako jedne z najlepszych. Częstym gościem domowego salonu artystycznego i składu fabrycznego był F. ChopinVogel, Fortepiany i idiofony klawiszowe w Królestwie Polskim w latach młodości Chopina, 64., który zakupił fortepian Buchholtza (spalony podczas powstania styczniowego). Na instrumentach Buchholtza koncertowali m.in. w 1837 w Warszawie J. Prombereger z Wiednia. Jego pracownikami byli m.in. J. Manniing (ok. 1826–1837), J. Kerntopf (1830–1839) i J.S. Luboradzki (ok. 1822–1826). Z prac organmistrzowskich Buchholtza znane są jedynie przebudowy organów w Chełmie Pelplinie. Z małżeństwa (1819) z Emilią z Boratyńskich miał 15 dzieci, m.in. Juliana, Alojzego (ur. 1822), Matyldę Dobrowolską (1825–1910). Pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie. Po jego śmierci wytwórnię prowadziła żona (z pomocą J.S. Luboradzkiego), a ok. 1841–1846 syn Julian.