Wiosną 1941 Komitetowi podporządkowano 26 Ukraińskich Komitetów Pomocy (UDK), ich 33 gminne delegatury, oraz około 100 „mężów zaufania”. Przy niemieckich szefach dystryktów GG działali ukraińscy doradcy (najwyższe spływy osiągnął W. Tymciurak w dystrykcie lubelskim, a po nim Ł. Hołejko).
Od wiosny 1941 Komitet posiadał przedstawiciela w Berlinie przy Delegaturze Generalnego Gubernatorstwa i przy Ukraińskim Urzędzie Zaufania, któremu przewodniczył Atanas Figol, a potem M. Kotyk-Stepanowycz.
Działalność Wobec faktu, że władze Generalnego Gubernatorstwa dopuściły działalność gimnazjów ukraińskich, UKC zajmował się również ukraińskim szkolnictwem podstawowym i średnim. Komitet odpowiadał za działalność socjalną (stołówki, zapomogi), w tym na rzecz weteranów, edukację, prowadził działalność gospodarczą, wydawał gazetę „Krakiwśki Wisti”.
W marcu 1942 wchłonął Ukraiński Komitet Krajowy, którego przewodniczący został zastępcą przewodniczącego UCK.