następnie we Francji (1797). W listopadzie 1800 wybrany na członka Towarzystwa Przyjaciół Nauk. W 1802 powrócił na dłużej do kraju i założył w swym pałacu na Nowolipiu (Pałac Mostowskich) nowoczesną drukarnię (czcionki sprowadzono specjalnie z Paryża i Lipska), w której do 1806 wydał (wytłoczył) ponad 85 pozycji (m.in. 27 tomów serii „Wybór Celniejszych Pisarzów Polskich”). 1806-1812 ponownie przebywał we Francji, jednocześnie dbając o ulepszenie gospodarki w swych dobrach tarchomińskich pod Warszawą.
Od 19 września 1812 do maja 1813 pełnił funkcję Ministra Spraw Wewnętrznych Księstwa Warszawskiego. 1815–1830 był ministrem prezydującym w Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych Królestwa Polskiego. Na tym stanowisku dbał o rozwój gospodarczy kraju, inicjując m.in. akcję industrializacji, budowę Kanału Augustowskiego, założenie Instytutu Agronomicznego w Marymoncie pod Warszawą, powołanie stadnin rządowych. W 1825 mianowany senatorem-wojewodą Królestwa Polskiego. W czasie powstania listopadowego był nieobecny na posiedzeniach SenatuSebastian Ziółek, Sejm Królestwa Polskiego w okresie powstania listopadowego 1830–1831, Warszawa 2007, s. 333.. Jednocześnie nadal był czynnym literatem i publicystą, należąc m.in. do założycieli „Towarzystwa Iksów” (1815-1819), które zbierało się na spotkaniach w salonach Pałacu Mostowskich.