Salę upiększały nie tylko obrazy, ale i rzeźby, gobeliny, modele okrętów, zbroje, tarcze herbowe, klatka z egzotycznymi ptakami. Najstarszym elementem wyposażenia jest rzeźba świętego Jerzego zabijającego smoka (1481–1487). Ozdobą, która także przyciągała uwagę, jest jedenastometrowy piec o masie 13 ton, dzieło Georga Stelznera, wymurowany w latach 1545–1546. Wyłożony jest 520 kaflami, przedstawiającymi portrety najwybitniejszych władców europejskich, tak protestanckich – zwolenników Związku szmalkaldzkiego, jak i katolickich, wśród których są portrety Izabeli Portugalskiej i Karola V.
Dwór Artusa pomyślany był jako ekskluzywne miejsce spotkań towarzyskich elity gdańskiej. Dopiero w 1742, na prośbę gdańskich firm kupieckich, rada zgodziła się na projekt przemianowania Dworu na giełdę i miasto utraciło swoją najsławniejszą gospodę.
Zobacz też Dwór Artusa (zawody) Dwór Artusa w Toruniu Dwór Artusa w Elblągu Dom Bractwa Czarnogłowych w Rydze dawniej nazywany Dworem Artusa
Przypisy
Bibliografia
Zofia Jakrzewska-Śnieżko: Dwór Artusa w Gdańsku, Poznań Gdańsk 1972
Linki zewnętrzne
Wizerunek Dworu Artusa z 1905 Archiwalne widoki Dworu w bibliotece Polona
Gdańska Kategoria:Zabytki Głównego Miasta Kategoria:Muzea w Gdańsku Kategoria:Budynki w Polsce oddane do użytku w XV wieku