Zarząd: generalny ataman – K. Trylowski główny esauł – J. Wesołowski główny pisarz – M. Walicki główny skarbnik – S. Winnikiw główny oboźny – Dmytro Katamaj główny (четар) – F. Kałynowycz
W 1913 istniało ponad 900 „Siczy”, liczących około 80 tysięcy członków.
Działalność organizacji „Sicz” została zakazana przez władze polskie w 1924 roku (wyjątek stanowiła wieś Horbacze koło Lwowa, gdzie „Sicz” działała do 1930).
Część działań „Siczy” po rozwiązaniu przejęła sportowa organizacja „Łuh”.
„Sicz” na Bukowinie Pierwszą „Sicz” w tym regionie założyli w 1903 roku w mieście Kicmań Sylwestr Jaryczewski i Omelian Popowycz. Siczowa centralą został w 1904 roku Związek Siczy na Bukowinie z siedzibą w Czerniowcach, liczący w 1914 roku 112 towarzystw.
W Rumunii działalność „Siczy” była zakazana.
„Sicz” na centralnej Ukrainie Statut "Siczy” zatwierdzono w 1918. W lutym 1919 założono Komitet Siczowy w Winnicy, a jesienią 1919 w Kamieńcu Podolskim. Po upadku państwowości URL i wcieleniu Ukrainy do ZSRR (1921) jej działalność została zakazana przez bolszewików.