thumb|Aleja w 1936 roku Aleja Jerzego Waszyngtona – ulica w dzielnicy Praga-Południe w Warszawie.
Historia Pierwotnie była to kręta Czerwona Droga usypana w 1914 roku w celach wojskowych jako łącznik do Traktu Brzeskiego z gruzu rozbieranych fortów od mostu na Grochów.
Przed wybuchem I wojny światowej Saską Kępę z Warszawą połączył most Mikołajewski (Poniatowskiego), który po zniszczeniu w 1915 został odbudowany w latach 1921–1927. W okresie tym nastąpił szybki rozwój budownictwa na Saskiej Kępie, czemu towarzyszyło wytyczanie nowych ulic. W 1928 wytyczono w miejscu dawnej polnej Czerwonej Drogi nową ulicę na odcinku początkowo od ul. Saskiej, później od skrzyżowania z al. Poniatowskiego w kierunku Grochowa. Po wydłużeniu alei do długości 2430 m stała się w 1939 trzecią co do długości arterią stolicy (po ul. Marszałkowskiej i al. Niepodległości).
W kwietniu 1932 ulicy nadano nazwę pierwszego prezydenta Stanów Zjednoczonych, Jerzego Waszyngtona
Latem 1939 na ulicy rozpoczęto budowę torów tramwajowych. Przerwaną wybuchem II wojny światowej inwestycję dokończono w czasie okupacji niemieckiej, wiosną 1942 roku. Cechą charakterystyczną ulicy stał się nietypowy dla Warszawy sposób ułożenia torowiska (po dwóch skrajach jezdni;