Istnieje poznanie, np. w filozofii czy matematyce, które nie korzysta z doświadczenia nabytego, co upoważnia nas do wniosku, iż rozum musiał skądś tę wiedzę posiąść. Opis mechanizmu przypominania: 1 – mamy percepcję zmysłową jakiejś rzeczy, 2 – rozpoznajemy ją i przychodzi nam na myśl inna rzecz, 3 – rzecz przypomniana jest przedmiotem naszej wiedzy. Wiedza, która nie została nam przekazana z zewnątrz jest przez Platona utożsamiana z naukami dedukcyjnymi i anamnezą, które dowodzą jego zdaniem nieśmiertelności duszy. Dowód z prostoty (78 b – 84 b)
Z natury duszy musi wynikać jej niepodatność na rozproszenie i rozkład. Prostota duszy jest równoznaczna z jej nierozkładalnością. Jeżeli rzecz jest absolutnie prosta to rozpaść się nie może, bo nie istnieją cząstki składowe. Dowód wygląda następująco:
Rzecz nierozkładalna jest niezłożona; rzecz niezłożona jest niezmienna; rzecz niezmienna jest niewidzialna (niepoznawalna przez zmysły). Dusza jest niewidzialna i niezmienna; jest też boska. A zatem jest ona nierozkładalna.
Polskie przekłady Pierwsze polskie tłumaczenie dialogu autorstwa Władysława Witwickiego opublikowano w 1925 roku, wznowiono je w 1958 roku; drugiego przekładu dokonał Ryszard Legutko, wydano go w 1995 roku.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Polskie wydania dzieła w bibliotece Polona
Kategoria:Dzieła Platona