Mimo że stosunek masy elektronu do masy czarnej dziury jest normalnie znikomy (dla czarnej dziury o masie Słońca około ) gigantyczny czynnik wzmacniający odpowiadający temperaturze energii spoczynkowej elektronu, tzn. gigantycznej temperaturze połowy kwantu gamma kreującego parę elektron-pozytron (około ) pomnożonej przez odwrotność 20. potęgi stałej struktury subtelnej (około ) może powiększyć tę temperaturę do łatwo mierzalnej lub nawet gigantycznej. Wzór również oznacza, że im lżejsza i mniejsza jest czarna dziura, tym większa jest jej temperatura Unruha, a promieniowanie Hawkinga bardziej intensywne. Ponieważ czarna dziura promieniuje, a energia tego promieniowania nie może pochodzić z samej próżni, a jedynie z jej masy spoczynkowej, mikroskopijna czarna dziura, generując bardzo energetyczne promieniowanie, wyparowałaby poprzez mechanizm Unruha-Hawkinga prawie natychmiast. Efekt ten może zatem dodatkowo utrudniać tworzenie hipotetycznych małych czarnych dziur.
Efekt został niezależnie opisany przez Fullinga (1973), Daviesa (1975) i Unruha (1976).