Z tego też względu nie ma wystarczająco jasnych i ugruntowanych powszechną praktyką kryteriów, wedle których możliwe byłoby bezsprzeczne rozdzielenie zjawiska mobbingu od takich atrybutów pracodawcy czy przełożonego jak: egzekwowanie poleceń, egzekwowanie dyscypliny czy możliwość kształtowania preferowanych postaw i zachowań międzyludzkich w środowisku pracy.
Warto mieć na uwadze, że szereg zjawisk, które są traktowane w kategoriach mobbingu, spełnia zarazem znamiona czynów określonych w Części szczególnej Kodeksu Karnego. Mowa tu m.in. o przestępstwach z art. 190 § 1 KK, art. 190a § 1 KK, art. 191 § 1 KK, art. 212 § 1 KK, art. 216 § 1 KK, art. 234 KK, art. 235 KK, a nawet o zawartym w Rozdziale XIX KK przestępstwie z art. 157 KK. Co za tym idzie, ofierze mobbingu przysługuje w tych sytuacjach ochrona na gruncie prawa karnego, która jest zdecydowanie skuteczniejsza, niż ochrona na gruncie prawa pracy.
Prawodawstwo irlandzkie W irlandzkim prawodawstwie kwestie mobbingu reguluje ustawa Safety, Health and Welfare Act 2005, która mówi, jak rozpoznawać zjawisko, zapobiegać mu i jakie należy podejmować kroki w przypadku jego zaistnienia.