Dotychczas brak bliższych danych o dziejach Hatry (zwłaszcza we wcześniejszych epokach), gdyż nie zachowały się żadne kroniki, zapisy historyczne, prawne czy religijne. Podobnie nie wiadomo zbyt wiele o mieszkańcach, ich pochodzeniu i życiu. Badania takich epigrafików jak , André Caquot, Francesco Vattioni czy Klaus Beyer pozwoliły stwierdzić, że ich język i pismo było miejscowym dialektem aramejskiegoF. Vattioni, Le iscrizioni di Hatra, Napoli 1981; K. Beyer, Die aramäischen Inschriften aus Assur, Hatra und dem übrigen Ostmesopotamien, Göttingen 1998..
Z zarysu dziejów odtworzonego ogólnie dzięki odczytaniu ok. 500 napisów wynika, iż w partyjskim imperium Arsacydów Hatra należała do kilkunastu podobnych „księstw” rządzonych przez miejscowych dynastów, o mieszanej populacji (głównie arabsko-aramejskiej). Władcy jej nosili najpierw tytuł māryā (pan), później malkā (król). Udało się ustalić listę panujących w okresie szczytowego rozwoju miastaWedług: Michael Sommer, Hatra. Geschichte und Kultur einer Karawanenstadt im römisch-partischen Mesopotamien, Mainz 2003.: Worōd (ok. 110 r. n.e.) Ma’anu (ok. 115-116/117 r.) Elkūd (ok. 116/117-120 r.) Našrihab (ok. 120-125 r.) Nasrū (128/129-137/138 r.) Wolgaš I (ok. 140- ok. 170 r.) Sanatrūq I (ok. 140-176/177 r.)(z tytułem królewskim) Wolgaš I (ok. 140-ok.