To co najbardziej wyróżniało administrację Wu to ekspansja na południe, tj. kolonizacja i podbój tubylczych plemion, których członkowie byli rejestrowani jako nowi poddani cesarstwa. Wu poddało przynajmniej nominalnej chińskiej władzy nowe terytoria na terenie dzisiejszych prowincji Zhejiang, Jiangxi, Fujian i Guangdong oraz północnego Wietnamu, tak że w rezultacie liczba powiatów na dawnym Południu cesarstwa Han wzrosła dwukrotnie, ze 160 do 322. W 280 Wu posiadało populację 523 tys. zarejestrowanych domostw i 2 milionów 300 tysięcy mieszkańców, z których 32 tysiące było zarejestrowanych jako urzędnicy, a 230 tysięcy jako żołnierze. Wu nie było w stanie w pełni wykorzystać zasobów ludzkich i naturalnych tych nowych ziem, ale to one pozwoliły przetrwać dynastii Jin na Południu po upadku jej władzy na Północy w 316.
Życie kulturalne Wu nie było zbyt rozwinięte. Jego najsłynniejszymi uczonymi i poetami byli bracia Lu Ji i Lu Yun, których aktywność w większości przypada już na epokę dynastii Jin. W III wieku region dolnej Jangcy był siedzibą prężnej buddyjskiej wspólnoty i Sun Quan patronował takim postaciom jak tłumacz Zhi Qian i mnich Kang Senghui. Wu utrzymywało relacje z takimi państwami jak Linyi (tj. Czampa), Funan, Tangming i Japonia.