Uzębienie Charakterystyczną cechą machajrodonów są wydłużone górne kły. Ze względu na ich kształt, dzieli się je na dwa typy: sztyletozębne i szablastozębne. Sztyletozębne miały krótsze, wąskie górne kły i z reguły giętkie ciało z dłuższymi kończynami. Szablastozębne miały dłuższe kły o bardziej zaokrąglonym przekroju i na ogół krępą budowę ciała. Wyjątkiem był Xenosmilus, który posiadał zarówno masywne kończyny niczym u sztyletozębnych, jak i grube kły niczym u szablastozębnych. U machajrodonów odpowiednia budowa stawu szczękowego umożliwiała rozwarcie żuchwy aż do pozycji prawie pionowej.
Pokrewieństwo z innymi kotami Nazwa "tygrysy szablastozębne" może wprowadzać w błąd. Machajrodony nie należały do tej samej podrodziny co tygrysy, nie ma dowodów, by były podobnie umaszczone, i na pewno nie żyły i nie polowały w ten sam sposób, co współczesne tygrysy. Analizy DNA przedstawione w 2005 roku potwierdziły i wyjaśniły pochodzenie tych zwierząt, dowodząc, że machajrodony oddzieliły się od przodków współczesnych kotów wcześniej i nie są blisko spokrewnione z żyjącymi obecnie gatunkami kotowatych.