Obrona Alamo (, ) – starcie zbrojne, które miało miejsce pomiędzy około 3-tysięcznym wojskiem Republiki Meksyku i nielicznymi zbuntowanymi siłami teksańskimi (włączając tak zwanych Tejanos) podczas długiej walki o niepodległość Teksasu (rewolucji teksańskiej), która rozpoczęła się w październiku 1835.
Stan Teksas znajdował się wtedy w granicach Meksyku. Wcześniej była to ziemia skolonizowana przez Hiszpanów, a w 1821 rząd Meksyku przyznał Stephenowi Austinowi prawo sprowadzenia do tego kraju osadników amerykańskich. Już niebawem zaczęli oni dążyć do uniezależnienia się od Meksyku, co doprowadziło do wybuchu krwawego powstania w latach 1835–1836.
Bitwa o Alamo była jednym z najbardziej dramatycznych epizodów tego powstania. Do bitwy doszło na terenie kompleksu budynków Misji Alamo w San Antonio (wówczas San Antonio de Béxar), na przełomie lutego i marca 1836. Rozpoczęła się 23 lutego, a zakończyła 6 marca, kiedy Meksykanom udało się dokonać wyłomu w murach misji. Śmierć ponieśli prawie wszyscy obrońcy (załoga Alamo liczyła około 200 ludzi), oprócz kilku niewolników, kobiet i dzieci.