Słowo o wyprawie Igora).
Po wybuchu I wojny światowej Łepki wyjechał do Wiednia, gdzie wraz z grupą znajomych z grupy Mołoda Muza drukował broszury i zbiory pieśni. W 1915 objęła go mobilizacja. Nie został wysłany na front, lecz skierowany do pracy kulturalno-wychowawczej w obozie jenieckim w Niemczech.
Po zakończeniu wojny powrócił do ojczyzny, ale wkrótce, w 1920, wyjechał do Berlina. Echa wydarzeń wojennych można odnaleźć w wielu utworach Łepkiego: Buria, Intermezzo, Weczir, Dzwony, Dusza, Swoji ().
W 1925 powrócił do Krakowa i został profesorem Uniwersytetu Jagiellońskiego. Zmarł 21 lipca 1941 roku. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera XXXIV-płd.-9). Utwory Łepkiego tłumaczono na polski, rosyjski, czeski, niemiecki, węgierski. mały|Grób prof. Bohdana Łepkiego na cmentarzu Rakowickim
Twórczość thumb|Tablica pamięci Bohdana Łepkiego, wmurowana w ścianę Instytutu Polonistyki UJ
Poezja Striczky (, 1901) Łystky padutʹ (, 1902) Osiń (, 1902) Na czużyni (, 1904) Z hłybyn duszi (, 1905) Nad rikoju (, 1905) Poezije, rozrado odynoka (, 1908) Dla ideji (, 1911) Tym, szczo polahły (, 1916) Dola (, 1917) Wybir wirsziw (, 1921) Slota (, 1926).