Podobnie jak repozytoria, biblioteki cyfrowe opiera się często o międzynarodowe standardy (dla opisu bibliograficznego np. Dublin Core, przesyłanie danych protokół OAI-PMH) i dobre praktyki opracowane przez bibliotekarzy i informatyków. Dzięki przestrzeganiu tych standardów biblioteki cyfrowe działające w sieci mogą być przeszukiwane z jednego miejsca, mogą wymieniać się danymi, a w przyszłości zabezpieczyć zasoby na długi czas.
Typologia użytkowników biblioteki cyfrowej Typy użytkowników powstały na podstawie badań Jolanty Mazurek i Lidii Derfert-Wolf: użytkownik hobbysta – jego zainteresowaniami jest historia (przede wszystkim regionalna), poszukuje publikacji trudno dostępnych w bibliotekach tradycyjnych; użytkownik pracownik naukowy – jest przedstawicielem głównie nauk humanistycznych, wykorzystuje zbiory do przygotowania zajęć lub prowadzenia własnych badań; użytkownik student – studenci różnych kierunków, choć najczęściej są to studia humanistyczne, interesują się zbiorami, które są związane ze studiami; użytkownik biblioteki cyfrowej – osoba, która świadomie lub też nie trafiła do biblioteki cyfrowej i zaczęła korzystać z jej zbiorów; nie-użytkownik (internauta wizytujący) – osoba, która nie jest zainteresowana korzystaniem z usług biblioteki cyfrowej, nie-użytkownik trafia przypadkowo na stronę biblioteki