Zasłynął jako odważny wojownik i dowódca, ale polityk lekkomyślny i niepowściągliwy. Zaniedbał swoje księstwo z powodu częstych wojen z sąsiadami. Zabił księcia litewskiego Wojsiełkę za przekazanie Litwy swemu bratu Szwarnowi (1267). Zrujnował tym samym stosunki z Litwinami, którzy zamiast Rusina na kolejnego księcia wybrali Litwina Trojdena; pogrzebał w ten sposób ideę wspólnego państwa rusko-litewskiego pod patronatem Romanowiczów.
Według tradycji na starość miał zostać mnichem. W źródłach zachodnioeuropejskich nazywany jest królem Rusi, choć w źródłach ruskich nigdy nie był tak tytułowany.
Synem Lwa Halickiego był Jerzy I (1252–1308), książę halicki.
Wywód przodków
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Książęta bełscy Kategoria:Romanowicze Kategoria:Władcy Rusi Halicko-Włodzimierskiej Kategoria:Książęta ruscy zależni od Złotej Ordy Halicki Lew Kategoria:Urodzeni w XIII wieku Kategoria:Zmarli w XIV wieku