Do 1978 roku związany był z Wydziałem Elektryczny PŁ, pracując w latach 1965–1970 jako kierownik w Zakładzie (następnie Katedrze) Podstaw Elektrotechniki PŁ, a następnie w Instytucie Podstaw Elektrotechniki pełniąc funkcję kierownika zespołu dydaktycznego Elektrotechniki Teoretycznej i zespołu naukowo-badawczego Teorii Pola elektromagnetycznego. W 1978 roku przeszedł do Ośrodka Elektronicznej Techniki Obliczeniowej, przekształconego w 1980 roku w Instytut Informatyki PŁ, gdzie w latach 1983 – 1987 pełnił funkcję zastępcy kierownika.

Specjalizował się w teorii pola elektromagnetycznego w środowiskach przewodzących – początkowo była to analiza zjawisk w obwodach ziemnopowrotnych, która została podsumowana w unikatowej monografii „Obwody ziemnopowrotne”. Ponadto jego zainteresowania naukowo-badawcze obejmowała analiza prądów wirowych i strat wiroprądowych w ciałach przewodzących oraz zastosowania nowych metod obliczeniowych w tych dziedzinach.

Autor około 100 prac, m.in. „Obwody ziemnopowrotne” (1979), „Elektrotechnika teoretyczna” (1979, dwie części: „Obwody liniowe i nieliniowe” i „Pole elektromagnetyczne”) oraz dziesięciu skryptów. Wypromował 13 doktorów.