W maju 1920 organizował Wileńskie Towarzystwo Artystów Plastyków, któremu prezesował przez cały czas jego istnienia (do 1939).

Oprócz malarstwa sztalugowego uprawiał malarstwo ścienne i dekoracyjne – plafon w Pałacu Prezydium Rady Ministrów w Warszawie (1923) – obecnie w bibliotece Pałacu Prezydenckiego. Jego twórczość była inspirowana włoską sztuką XV i XVI w., choć artysta stworzył własny styl, w którym najważniejszy był rysunek i forma. Tworzył kompozycje figuralne i portrety, rzeźby i płaskorzeźby polichromowane w drewnie reliefy.

Liczne wystawy indywidualne i zbiorowe w Krakowie, Lwowie, Warszawie, Pradze, Sztokholmie, Nowym Jorku, San Francisco, Budapeszcie, Paryżu, Amsterdamie i w Wilnie. Podróżował m.in. do Francji, Włoch i na Bliski Wschód.

W 1929 został profesorem nadzwyczajnym a w 1938 profesorem zwyczajnym katedry malarstwa monumentalnego na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. W latach 1929–1939 był jednocześnie prodziekanem i dziekanem tej uczelni.

W czasie okupacji niemieckiej brał udział w tajnym nauczaniu. W 1943 roku został aresztowany i osadzony w obozie pracy w Prawieniszkach niedaleko Kowna, po zwolnieniu wrócił do Wilna.