Wiktor Krakor (ur. 24 listopada 1895 w Jedzbarku koło Olsztyna, zm. 15 sierpnia 1958 w Olsztynie), polski duchowny katolicki, pallotyn, duszpasterz Polaków przebywających w Niemczech i Francji.
Życiorys Pochodził z polskiej rodziny chłopskiej, był synem Józefa i Katarzyny z domu Kuk; inny Józef Krakor (1881–1961), również urodzony w Jedzbarku, był działaczem polskim na Warmii w okresie międzywojennym, propagatorem czytelnictwa, bibliofilem. Wiktor Krakor po ukończeniu gimnazjum w Wadowicach (1920) wstąpił tamże do nowicjatu i 21 września tegoż roku otrzymał sutannę. Pierwszą profesję złożył 18 października 1922 w Wadowicach na ręce ks. Alojzego Majewskiego, profesję wieczystą dokładnie trzy lata później na ręce ks. Alfonsa Męcikowskiego. Studia w zakresie filozofii i teologii, poza Wadowicami, odbywał w Limburg an der Lahn. Święcenia kapłańskie przyjął 20 czerwca 1926 z rąk arcybiskupa Adama Stefana Sapiehy w Krakowie. W Stowarzyszeniu Apostolstwa Katolickiego (wspólnocie pallotynów, do 1947 pod nazwą Pobożne Stowarzyszenie Misyjne) pełnił m.in. funkcje magistra nowicjatu w Sucharach (1929–1930) i rektora domu tamże (1930–1931). Był również administratorem kilku parafii – w Rajcy, Letniewie, Samsiecznie i Sobieszewie koło Gdańska.